Publisher Theme
I’m a gamer, always have been.

نقد و بررسی فیلم A Star Is Born – تولدی دیگر

هالیوود عاشق داستان­‌های موفقیت­ است؛ و چه این داستان جزئی از روایت فیلم روی پرده باشد، و چه جزئی از حواشی و گفت و گوهای اطراف فیلم به چنین آثاری روی خوش نشان می‌دهد. هالیوود بارها فیلم­‌ها را به خاطر ایده خلاقانه مثل پروداکشن 12 ساله «پسر­بچگی» (Boyhood)، مرگ یکی از عوامل مانند «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight) یا اخراج اخلاق محور عوامل مانند «تمام پول­‌های جهان» (All the Money in the World) مورد تحسین قرار داده است. بنابراین عجیب نیست که «ستاره‌ای متولد شد» (A Star Is Born) با داستانی که تنها 4 بار در هالیوود بازسازی و بارها اقتباس و تبدیل به روایت­‌های مشابهی شده، با داشتن یکی از بزرگترین ستاره‌های فعلی سینما، «بردلی کوپر»، در صندلی کارگردانی، و یکی از مشهورترین خواننده­‌های دنیا، «لیدی گاگا»، به عنوان نقش اول در اولین بازی سینمایی­‌اش، فیلم محبوب این روزهای هالیوود باشد. در ادامه با نقد و بررسی فیلم A Star Is Born همراه گیم‌نیوز باشید.

بردلی کوپر که کارش را در هالیوود به عنوان یک جوان خوش چهره در آثار گیشه‌ای کمدی-رمانتیک آغاز کرد، به مرور جایش را با سه‌گانه «خماری» (The Hangover) در هالیوود آغاز کرد و به چهره شناخته شده ‌ای تبدیل شد، با درخشش در فیلم­‌های فصل جوایزی نظیر «بدون مرز»، «دفترچه بارقه امید»، «کلاهبرداری آمریکایی» و «تک تیرانداز آمریکایی» به یکی از معدود ستارگان تاریخ هالیوود تبدیل شد که سه سال متوالی کاندید جایزه بازیگری اسکار شده‌اند. سپس همانند کارگردانش در «تک تیرانداز آمریکایی» تصمیم گرفت که با برداشتن قدم بزرگ دیگری، به جرگه کارگردانان بپیوندد و برای این کار بازسازی یکی از محبوب‌ترین داستان­‌های هالیوود را هدف قرار داد. یک رویای آمریکایی تمام عیار.

ستاره‌ای متولد شد، روایتگر داستان «جکسون مین»، یک خواننده‌ی کانتری مشهور است که پس از اجرای یکی از کنسرت­‌هایش بی‌برنامه­‌ای قبلی به یک درگ بار می‌رود و در آن‌جا خوانندگی دختر با استعدادی به نام الی را می­‌بیند. سپس با رفتن به پشت صحنه او را مورد تشویق قرار می‌­دهد و در ادامه شب متوجه استعدادهای نهان او می‌شود. جکسون که به الی علاقه‌مند شده است سعی می­‌کند به او کمک کند تا استعدادهایش را بروز دهد و در حالی‌که خودش به خاطر مصرف بیش از حد مواد مخدر و الکل در سیر نزولی است، الی سیر صعودی مشهوریت را تجربه می‌کند. پس از آن‌که الی با کمپانی مشهوری برای ساخت آلبوم قرارداد امضا می­‌کند و تغییرات ظاهری و سبکی الزامی مشهوریت را می­‌پذیرد، روند صعودی­‌اش شتاب بیشتری می­‌گیرد.

جکسون که از تغییر رفتار و ماهیت الی دلزده شده، بار دیگر با شدت بیشتری به مواد مخدر روی می‌آورد. بالاترین نقطه شهرت الی، با نازل‌ترین نقطه زندگی جکسون همزمان می­‌شود و نتیجه این همزمانی چیزی جز یک آبروریزی بزرگ نیست. جکسون به یک مرکز ترک اعتیاد می­‌رود و الی سعی می‌کند از تبعات این آبروریزی نجات پیدا کند. پس از بازگشت از مرکز ترک اعتیاد، جکسون که خودش را عامل تخریب زندگی الی می‌بیند دست به خودکشی می‌زند و الی در تقدیر زحمات جکسون و عشق مشترکشان، آهنگی به یادگار او می­‌خواند.

ستاره­‌ای متولد شد، فیلم موفقی­ است، چه در گیشه، چه در میان منتقدان و چه در فصل جوایز. بردلی کوپر یکی از درخشان­‌ترین شروع‌های قابل تصور را به عنوان یک کارگردان تجربه می­‌کند. او توانسته به خوبی اثری با ضرباهنگی مناسب، بازی‌های خوب، روایت کم لکنت و لحظات دلگرم‌کننده خلق کند، اما در انجام یکی از مهم‌ترین وظایف یک کارگردان خوب، ضعفش را نشان می‌دهد. او در خلق اتمسفر و فضای مناسب و همچنین همراه کردن احساسی مخاطب با شخصیت­‌ها و داستان تا حد زیادی شکست می‌خورد.

روایت او بعد جدیدی به داستان­‌های متعدد درون و بیرون فیلمیِ سقوط شخصیت­‌های مشهور در هالیوود اضافه نمی­‌کند. نه کاراکتر او و نه کاراکتر گاگا، جز بعد خوانندگی و رابطه مشترک‌شان، پرداخت به خصوصی دیگری نمی­‌شوند و رفتارهای تیپیکالی مانند روی‌آوردن به مواد مخدر در پی نادیده گرفته شدن توسط پدر، چیزی به شخصیت جکسون اضافه نمی‌کند.

به عنوان یک بازسازی، سوال بزرگی که پیش از ساخت هر اثری باید پرسید این است که این بازسازی چه چیزی را به ساخته ارجینال اضافه یا چه کاستی‌ای را پوشش خواهد داد؟ آیا یک بازسازی تنها بازگویی یک روایت تکراری برای مخاطبانی جدید است؟ آیا بازسازی آثار درخشانی مانند «برباد رفته» و «پدرخوانده» ایده‌ی به جایی است؟ چرا بازسازی‌هایی نظیر «صورت زخمی» و «تنگه وحشت» هم قد و بالاتر از ساخته اصلی قرار می­‌گیرند؟ آیا علت این برتری توانایی کارگردانان به نامشان است یا معانی فرامتنی و سمت و سو داری که در گفتن یک روایت قدیمی در زمانی متشابه زنده می‌کند؟ و بالاتر از همه، آیا اثر بازسازی شده صحنه­‌ها، تنش‌ها، و فرصت‌سوزی­‌هایی که در روایت اولیه رخ داده را تکرار می­‌کند یا دست به خلق لذت سینمایی جدیدی می­‌زند که با تماشای نسخه پیشین امکان پذیر نبود؟

کوپر یکی از درخشان‌ترین بازی­‌های سال، و بهترین عملکرد خودش را در قامت یک بازیگر برجا گذاشته و «سم اسمیت» نیز پایاپای او در این مسیر پیش آمده و زوج سینمایی دوست داشتنی‌ای را با او روی پرده شکل داده که گرمای خاصی به صحنه‌هایی که در طول روایت به اشتراک گذاشته‌اند، می‌بخشد. فیلم چه برای کوپر به عنوان کارگردان و چه برای گاگا به عنوان بازیگر، شروعی قابل تحسین است اما هردوی آن‌ها راهی طولانی برای دست یافتن به درخشش سینمایی در جایگاه منتخب جدیدشان در پیش دارند.

مطالب مرتبط

نوشتن دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دیدگاه شما پس از بررسی توسط تحریریه منتشر خواهد شد. در صورتی که در بخش نظرات سوالی پرسیده‌اید اگر ما دانش کافی از پاسخ آن داشتیم حتماً پاسخگوی شما خواهیم بود در غیر این صورت تنها به امید دریافت پاسخ مناسب از دیگران آن را منتشر خواهیم کرد.